Matt Mattson
هدف کتاب ادامهای در پژوهشهایی در باب ایران باستان پروفسور هینتس اما با استناد بهخصوص به الواح دیوان تختجمشید است.
تصویری که خانم کخ از دیوان تخت جمشید در چند فصل اول میکشد بینظیر است. این تصویر نه تنها مستند و منطقی، که زیبا و جذاب هم هست، برعکس انتظار من که مطالعه تاریخ یک دیوان مرده باید کار طاقتفرسایی باشد، اتفاقاً قشنگ هم بود.
در مورد دیگر فصلهای این کتاب این را نمیتوان گفت. قسمت مناطق اطراف تختجمشید ضعیف و ناقص است و بهترش را میتوان به کمک مقالات مربوطه در مجموعه مقالات ICAANE 6 و 7 دنبال کرد. قسمت نظامی بیربط و کوتاه بود. بهترین کتاب احتمالاً همچنان کتاب آقای دانکن هد باشد. قسمت دین هم ضعیف بود. مقالههای بهتر در کتابها و مقالههای دکتر هنکلمن و پروفسور رزمجو به راحتی پیدا میشوند.
در مجموع کتاب خیلی جالب و خواندنیی بود، منتهی بهتر بود به دو سه فصل اول خلاصه میشد چون بقیه کتاب به نسبت این قسمتش خیلی ضعیف بود.
This play was a mediocrity. The plot was too bipolar and the character development that had taken place in the space of the nineteen years gap was horrid. In terms of the major themes of the play, like family, I do not think the book delivered, major ‘what?'s affected it too harshly; such as Harry having a traumatised relationship with Albus because of neglect but throughout the entirety of the story, James is only told off, and yet somehow he does not have the same type of problem with Harry. The flaws and the mistakes in my opinion were rather inferior to the level of the presented characters; Dumbledore had an increasingly difficult number of challenges set in place purely for the Philosopher's Stone, but Hermione, the minister for magic, only had a quasi-challenge for the time device? Though the plot does progress in this way, it is not half as enjoyable to read.
My judgement of this book is based on it having been advertised as the 8th book of the Harry Potter series. In my opinion, as a play, related to the series, it could be enjoyable to watch, but it by no means holds the same awe that makes the Harry Potter series what it is. I fear quite a large amount of the enjoyment I derived from reading this book was inspired by the nostalgia I felt from having enormously enjoyed the previous books of the series as a child and teenager, growing up with Harry Potter.
I am rather sure in thinking that had I not read Harry Potter as a young man, I would have not enjoyed reading this play at all.
این کتاب را میتوانم به دو بخش تقسیم کنم. بخش اول، بخش ورود داستان به سیاست دربار و بخش بعدی بعد از آن. موتیفهای داستان بعد از بخش دربار نسبتاً ساده و قاابل حدسند، حتی آخرین سورپریز داستان که کاملاً خارج از انتظار بود آنقدر که من احساس کردم نویسنده دوست داشته من را تحت تأثیر قرار نداد. در این داستان من چند چیز را بیش از بقیه حس کردم: ضعف شخصیتهای سیاسی: هیچکدامشان، حتی ملکه ظالم، هیچ شخصیتشان ترسناک نبود. اینکه ملکه با روی باز کسی را تحدید میکرد به هیچوجه او را به یک شخصیت ترسناک تبدیل نمیکند. ماهداد هم فقط ضعیف بود و همین. پس شخصیتهای داستان، بخصوص شخصیتهای قسمت دوم ضعیف بودند.
چیز دیگری که نظرم را جلب کرد مقدار اشاره به طبیعت زیبا بود. بخاطر آشنایی که من با کارهای آقای آرین دارم، حدس میزنم که خیلی یا همه این جاها جاهای واقعی هستند یا بودهاند که بعضیشان را خود به شخصه بازدید کردهاند، بخصوص مناظر گوههای البرز. اما برای من که آشناییم با این جاها ضعیف است خیلی جالبتر میشد اگر واقعی بودن این مناظر برایم قابل دسترسیتر بودند. مثلاً برای من مه غلیظی که در آخر داستان به آن اشاره می شود به راحتی قابل ارتباط بود چون من را یاد مه فیروزکوه میانداخت.
یک ایراد دیگر من را آزار میداد در طی این داستان. بیزمانی آن. هیچ معلوم نبود حتی در تاریخ اساطیری ایران این داستان کی دارد رخ میدهد؟ و در ضمن بعضی اختراعات به هم نمیخوردند از نظر زمانی! و یا از نظر فرهنگی... مثلاً اینکه ملکه فریشتا را چینیها درطی چند سال کوتاه آمورش دهند یا وجود کاغذ و...
به حال من متوجه اوستایی بودن داستان نبودهام. المان انترتینمنت توازن ترازو را کامل بهم زده. ولی، کارش را انجام میدهد: من از خواندن کتاب خسته نشدم و با اینکه بیشتر شخصیتها ضعیف و یا تکراری یا هردو بودند، خواندن این کتاب برایم خوشایند بود.
این کتاب هدایت را کمتر دوست داشتم. لطیفههایش کمرنگ بودند و داستانهای کوتاهش متوسط. لحن کوچهبازاری در این کتاب بیداد میکند و تم داستانهای کتاب هم همینطور است، شامل کاراکترهایی از عامه. با وجود اینکه طبیعت داستانهای هدایت طوریست که خواننده را متقاعد میکنند که به حقیقت داستانهایش حداقل حین خواندن باور داشته باشد، اما بخصوص در داستان علویه خانم خواستهها و ذهن همه گرفتار چیزهای خیلی ناقابل است. شاید این قصد داستان است که چنین حالتی را به رخ بکشد ولی به نظر من حتی در این حالت هم بیش از حد در استفاده از آن اغراق شده است.
Daphnis and Chloe is easily the most innocent story I have ever read. I more than enjoyed every part of the story; like Longus introduces, the whole book paints a picture of nature, simplicity, real surrealism (!) and love. The whole thing is so lighthearted but still so endearing.
When I was very young, maybe three or four years old, I remember I was in my grandmother's house playing sitting on the ground, and the summer afternoon sun shone orange from the side and everything was just perfect. For me, this is a memory of comfort, every time I need calming down, remembering the feeling I had at the time purges any negativity in me. Reading this book produced this feeling in me for the entirety of the hundred and twenty something pages it had: it felt amazing reading it.
Having said all this, the plot of the story is as simple as the setting. There is next to no character development, very few surprises and one too many uses of deus ex machina. Even still, the use of similes is exemplary, incredibly beautiful and the characters were very accessible and amiable for me.
I loved this book.
خیلی وقت بود از خواندن هیچ کتابی به این اندازه لذت برده باشم. صادق هدایت یه نابغه تمام عیار بوده. زیبایی داستانهای کوتاهش را نمیتوان حتی به «عالی بود» خلاصه کرد.
خواندن آثار صادق هدایت طنینی درست مثل طنین همان موسیقیی که در داستانهایش هست دارد. آدم حین اجرای موسیقی غرق درش میشود و بعداً همینطور صدای اجرا در ذهنش تکرار میشود و این مایه لذت است.
این کتاب شامل ۴ بخش کاملاً مختلف است: مقدمه، که مقالهای کوتاه از اسطورهشناسی زبانزد است، اساطیر ماقبل تاریخی، اساطیر آشوری و بابلی و نهایتاً اساطیر فینقی. از آنجایی که هر بخش کتاب مقالهای از پژوهشگران متفاوت است، پس من هم آن را به صورت بخش بخش نقد خواهم کرد.
نویسنده مقدمه پژوهشگر سرشناسی است و متن آن خواندنی است. این متن برای کسانی که با اسطورهشناسی آکادمیک آشنایی قبلی دارند نسبتاً تکراری است ولی برای کسی که این کتاب را بدون دانش قبلی راجع به این شکل از اسطورهشناسی بدست گرفته، مفید است.
قسمت اساطیر ماقبل تاریخ را خیلی دوست داشتم. با وجود اینکه متناش مختصر بود ولی خیلی چیزها یاد گرفتم و محتوایش را دوست داشتم. متأسفانه به نظر من جای این مقاله بخصوص توی این کتاب نبود و شاید بهتر بود که این مقاله در کتاب یا مجلهای دیگر چاپ میشد زیرا اصلاً ربطی به اساطیر بینالنهرینی نداشت! محتوای این مقاله شامل آداب و رسوم مردمان عصر حجر در فرانسه بود، این که فرانسه با بینالنهرین تفاوت دارد بین مردمان زیادی تفرقه نمیاندازد... پس از نظر من این مقاله جالب و خواندنی بو ولی کاملاً نسبت به موضوع کتاب بیربط بود.
قسمت اساطیر بابلی و آشوری را در مواقعی دوست داشتم و جاهای دیگر دوست داشتم فقط تمام شود. از طرفی چون من در مورد موضوع کتاب شناخت قبلی داشتم متوجه خیلی از مطالب ناگفته کتاب بودم و کمتر کمبودی حس میکردم، ولی از آنطرف هم با وجود این این کمبود اطلاعات کاملاً ملموس بود و خواندن را کند میکرد. مطالب بدون نظم پخش شده بودند در طول مقاله و هیچ الگوی خاصی را دنبال نمیکردند، نتیجتاً تکرار زیاد بود و خواننده مجبور بود بعضی موضوعات را چندین بار بخواند. از طرفی دیگر، بعضی موضوعات بحثبرانگیزتر مثل نقش تاریخ در اساطیر بینالنهرینی، نقش سیاست و نفوذ فرهنگهای بیگانه نسبت به اهمیتشان کمرنگ بودند. این مقاله را با وجود اینکه به چند نکته جالب اشاره کرده بود و یک یا دو دیدگاه جدید برایم باز کرد دوست نداشتم. بنظرم ضعیف بود.
بخش آخر کتاب را واقعاً دوست نداشتم. اطلاعات مهم در سرتاسر مقاله پخش بود و بعضی جاها بعد از پاراگرافهایی نامفهوم لیستهایی طولانی از اسمهایی صعبالقرائة وجود داشت که نه اسمها را میشد درست فهمید و نه مطالب را. مطلببندی نیز ضعیف بود؛ هر قسمت جدید متن مثل سورپریز بود. هیچ الگوی زمانی-سیاسیی برای تحلیل اطلاعات مذبور وجود نداشت و گویی انتظار میرفت که خواننده باید به کتاب نه به صورت متنی علمی-تحقیقی، که آرشیوی کوتاه و خلاصه نگاه کند. مسلّماً برای همین کار متون بهتری هم میشود یافت. در قسمت مربوط به فیلون هیچ اشاره و راهنمایی درستی در باب تحلیل علمی و صحیح متون هلنیزه شده خاورمیانهای نبود که به نظر من باید میبود. از طرفی دیگر هم در قسمت مربوط به قرطاجه بخصوص اشارهای به رقیب آنان (روم) نشده بود. در تجربهای که من خودم در این زمینه داشتهام، اساطیر فرهنگها متأسر اینطور روابط است پس عدم اشاره به آن در این زمینه در بهترین حالتش کمکاری است.
ترجمه کتاب را دوست داشتم. مترجم با استفاده صحیح از پانویس و دقت در ترجمه علمی و دقیق کلمات خواندن این کتاب را کمی راحتتر کرده.
در آخر، فکر میکنم که نظرم در مورد تکتک قسمات این کتاب و نمرهای که به آن دادهام نشانگر عدم علاقه من به این کتاب است اما لازم دانستم که اشارهای هم به نگارش ضعیف آن بکنم. در بین اسامی خاص شخصیتهای بینالنهرینی و مدیترانهای چندین غلط دیکتهای هم در نگارش لاتین آنها و هم در نگارش فارسی آنها دیدم. در ضمن، استفاده این کتاب از نیمفاصله بنظرم معیوب آمد. بطور مثال مطمئناً همراه صحیح است و همراه غلط. نگارشگر این کتاب از نیمفاصله استفادهای بیرویه داشته و بخصوص در متنی علمی اینطور آزمایشها درست نیست.
از کتاب دومش بهتر بود ولی باز هم از کتاب اول ضعیفتر بود. بگذریم از جاهایی که سانسور شده بودند و قسمت ورود به معاصر که اصلاً خندهدار بود. آخر کتاب به نظرم احساس بینتیجگی به همراه داشت. شاید این جزوی از روند داستان بود، همان حس عدم اهمیت زمان. ولی خب به عنوان خواننده بدم نمیآمد بدانم سرنوشت خانم لاله چه شد، و یا اینکه اشوزدنگهه حالا تا آخرالزمان توی غار میخوابد؟ یا چه.
انتهای داستان خیلی کلیشهای بود. قسمت حماسیاش نه عاشقیاش.
در این کتاب، بر خلاف تمام کتابهای دیگر آقای آرین، بنظرم برخوردهای بین شخصیتها کش میآمد و غیرطبیعی مینمود. داستان با این که شیرین و جذاب بود داستان اصلی را پیش نبرد.
این کتاب را با وجود همه این ایرادها دوست داشتم و از خواندنش لذت بردم. شاید بهترین قسمت این کتاب آخرش بود که وقتی کتاب تمام شد من فقط میخواستم جلد بعدی را شروع کنم!
Overall, this book rather let me down. The narrative was quite likeable and the start was somewhat quite alright, but then, as soon as the protagonist arrived at Gor, reading the book felt like reading through the author's checklist of things he wanted to include in the book. I did really like the setting though. The setting is something I could really connect with, a sort of mix between eastern and western cultures from the medieval times with a mix of technologies. The character development wasn't nice; the protagonist annoyed me to no end with his strange pacifistic ways and naive-ness. I also failed to understand where from the love story came to be. I probably liked no character at all in this book. I am inclined however to read the second book and see what that is like.
این کتاب خوبی نبود. گذشته از بعضی دادهها که بطور کل قدیمی و یا ناکامل بودند (مثل مقایسه زبانشناختی اساطیر، کار بسیار جالب و تاثیرگذاری که من در کتاب اساطیر پیدایش بابلی آقای وکیلی دیدم)، متن بینهایت خلاصه بود، در حدی که من احساس کردم از کیفیت حتی یک کتاب خلاصه هم خارج بود. بحثهای ارائه شده بیمقدمه و بینتیجه هم بودند، من بیش از یک بار بدیم پیش آمد که بحثی را بی آن که متوجه شوم شروع کنم و بی آن که بفهمم به آخر برسانم!
من این کتاب را نه برای یادگیری، نه برای تحلیل و نه برای تحقیق توصیه نمیکنم.
This book was incredible. It started out by telling me all about the gods I needed to know about, all mentioning their evolution through history while telling their story, and then telling me about parallels in the area and the culture and history of the people. The comparative mythology part was quite a fun read as it did cover most things that one would like it to have done.
Indeed parts of the book are outdated, or proven to be different, or lacking in source, such as the part about the Zoroastrians, but this can all be forgiven due to the book's age. I did enjoy the author's comparisons with American culture as was provided, but I wish I knew more about them!
Overall I can say with clear conscience that this book was an absolutely fantastic read and I recommend it to all lovers of mythology and Assyriology.
حین خواندن این کتاب، من بطور جدی شروع به یاد گرفتن زبان بابلی کردم. احساس میکنم این تصمیم کیفیت تجربهای که از خواندن این کتاب داشتم را بالا برد. نویسنده این کتاب آدم خیلی باسوادی باید باشد، متأسفانه بعضی جاها توضیح کافی برای خواننده داده نشده و برقراری ارتباط با متن سخت است. از طرفی هم ترجمه کیفیتش متوسط است و خیلی جاها از ارزش ادبی متن میکاهد. در ضمن نتیجهگیری کتاب گنگ و ناقص مینمود.
با این همه من از این کتاب خیلی خوشم آمد و از خواندن آن لذت بردم (با اینکه به نحو واضحی چند تا از قسمات مورد علاقه من از متن چاپ شده حذف شده بودند) ولی بحث ارائه شده باب میلم بود و از منطقی که مباحث کتاب از آن پیروی میکنند لذت بردم.
من این کتاب را به کسانی که مطالعهکننده اساطیر هستند پیشنهاد میکنم. چند ایده جدید در این کتاب ارائه شدهاند که از نظر من به خواندن کتاب میارزند.
A whole new window opened before my eyes after reading this book; I discovered much more about ancient Egyptian culture and history and learned much about the pyramids that they built. An excellent read, bordering very closely on an incredibly long archaeological journal entry; which was not necessarily a bad thing. The text, though using academic language cannot hide the dreamy feel and wonder of the author (again, not a bad thing), adding to the enjoyability of the read and preventing it to become boring.
The text itself explores tombs as they evolve into pyramids and then follows the kings who built the pyramids chronologically, not forgetting the pyramids which were not built by/for kings. There are at places analysis of the hieroglyphs and paintings found on the sites, but not always, sometimes they are just mentioned to have existed, and then passed by.
There is a whole part of the book dedicated to the meaning of these pyramids but this part mainly focuses on the earlier pyramids and the symbolic meanings and the reasons for some of the later pyramids are overlooked.
Overall a great read and definitely recommended for Egyptology and pyramid/tomb enthusiasts!
A work of pure genius; Dante puts a mockery of Hell in words that could not have been better devised, and sets a dark, melancholy, yet not quite sad theme to the poem. In fact, there seem to be very many lessons to be learned by anyone who is clever enough to think and understand; reading this poem. The translation seems to be good, judging by the well-put commentaries, but it is hard to tell without being able to understand the actual Italian.
This last volume of the Song of the Tears series was probably my least favourite out of the trilogy. The first and second book had a sense of adventure and travel to them, followed by very real danger (and by this I mean danger that I knew the characters of this book feared and I also could sense this danger and was afraid for the characters) and this all made a rather pleasant read. However, in this third book, the running and hiding is replaced by running and searching and running and fighting, and quite frankly, it is just not as appealing for whatever reason. Especially the fight scenes (specifically the battle at the Blisterbone Pass) was a most boring read and it took me an overly long time to get myself to read through it.
Further to this, the twist in the very ending chapters of the book was a scene most reminiscent of the one in found in the end of the Lord of the Rings story, and found also in the end of the Odyssey; it is clearly a well-liked and repeated motif, but in my honest opinion, in this case, it does not quite work mainly because of the over-powering strength of the deus ex machina and the nihillism of it. It is rather difficult to comment on this without spoiling the story. The ‘deus ex machina character', although having had a rather prominent role in the shaping of the various main characters of the story, did not captivate my heart in the story where presented; as in my opinion, bouncing from exact opposite poles to the other (although cleverly reversing them multiple times), in the end the role it played actively in the story was so short that I did not have enough time to form a good relationship with the character.
Nish in this one book goes through many mental stages and again, in my opinion, I found this to be the foundation of an interesting plot, but very annoying to have to read through (due to Nish's over-stupidity).
Yggur was probably my favourite character (along with Tulitine, funnily enough) and probably because of this, I think that there wasn't as much on the two in the book as I would have liked there to be.
On the end notes of the book, with the announcement of Llan the Liar and Karan Kin-Slayer's story going to be published, I would have liked to show my interest in the Numinator and the progress she was going to make with making the perfect human. I'm guessing that she may be included in the story with the duo anyway (even with her future-self, considering spoilers).
I am interested in reading the rest of the series on Santhenar because of the captivating plot that the story has.
Finally got to finishing the first book of the series! As seems to be the usual case with this series, I was compelled to read it by a friend, who insisted the series is quite good, though the first couple of books are not great. This first book was indeed not great. Though the portrayal of the characters is ok, the plot is mediocre at best and I'm cutting it some slack when I say it is heavily influenced by the Fellowship of the Ring.
The whole book details the fear and escape of the group of main characters from the dark lord's forces and the sudden, completely unexpected deus ex machina brings the whole plot and story of the book to an abrupt end. It makes it appear as if there is no proper grip on the power of the characters in the story by the author, especially displayed in the penultimate chapter of the book. ‘Some of the most powerful Aes Sedai from the age of legends just killed, just like that? I didn't appreciate that as much as I wanted to.
Overall the book tells an interesting story, I just found it difficult to bond to, through the stupidity of the characters at times and the absurdity of the story the rest.
A very lighthearted and humorous children's story. I became a fan of the colourful illustrations and the warm feeling they are so bold to emit. I find this book great to read to a child!
The plot of this story, to me, seemed to give a sense of equality and justice, as well as potential, hope and the need to try hard to help others, so that the best things can happen.
Brilliant!
This story makes me wonder. It makes me want it to go on and on, and the end of it makes me fill with emotion. An absolutely wonderful story.
As an Iranian, I was read this book to when I was young, looking and marveling at the amazing pictures and patterns and story all along; and when I was old enough to read, I would still read it over and over. I can clearly see the effect this book has had on me when I re-read it again now, and all the beautiful memories that come with it. I cannot emphasise how much I love this book; to me, this book is infused with my childhood.
The English translation this edition presents is good as well, I don't feel too many different things as I do reading the Persian version, and the quality of the book in itself is also very good, the paper is of good quality so the colours stand out in the pictures and it is easy to turn the page. Besides the physical quality of the book, it is clearly visible how much attention has gone into making the illustrations stand out as part of the story and pieces of art on their own as well in this book: a job very well done. I can appreciate the art and read and enjoy the story two-fold with the illustrations presented in this way as they are.
Excellent!
از نظر داستان٬ این کتاب را میتوانم یکی از کارهای ضعیفتر آقای آرین نام ببرم. احتمال قریب به یقین به مقدار زیادی سانسور دستوپپاگیر بوده است ولی با این حال چند چیز مختلف باعث میشوند که من این کتاب را کمتر از آنهای دیگر دوست داشته باشم. اول اینکه من دوست میداشتم داستان مفصلتر بود. من حالت چکیده بودن داستانهای این کتاب را دوست نداشتم٬ نمیتوانم بپذیرم که ایده داستانهایی کوتاه از انبیاء به همراه یک داستان نسبتاً ثابت از شاه سرزمین شرقی باشد؛ به عنوان کسی که کاملتر این داستانها را میدانستم من دائم منتظر یک قسمت جدیدی از داستانها و روایات بودم که هرگز سر نرسیدند. دقت بالاتر به انبیاء اولوالعظم تحت نظرم بود ولی باز به نظر من داستان گوشتش کم بود.
چیز دیگر اینکه من دائم منتظر بودم که بدانم آن شاه شاه کجاست؟ و این هرگز برایم روشن نشد٬ جزینکه جایی در مشرق است!؟