Fritz

Kerouac's nervous breakdown, takes you up and down into the twists and turns of his inner most honest thoughts. Thoughts of death and dying and life and living. The triumphant beat generation comes to an end. The bouts of drinking and madness turned to thinking and sadness.

A requiem for the kind of life that takes no no for an answer that never stops to think, but just cruises down the highway at a 100 mph.

It is uncanny, the amount of effort to break the madness and the futility of it all and to have the feeling that this book could have been written now. In a world of sad millennials who are dissapointed about their life and opportunities and the people who try to break the mould.

I loved it and binged it, as my generation does.

I loved this book. It is very funny, has a weird love interest which isn't really central to the plot, but also somehow is.

A marvel. Sometimes a bit slow. But great. The writer tells the tale of Alkibiades an Ancient Greek politician, general and warrior.

Athens at the time is a democracy, but the democracy is under pressure from oligarchs, to populists and demagogues that move the power into a “tyranny of the masses”. Sound familiar 😬?

The great thing is that the writer is an expert in Ancient Greek and constructed a timeline from various original and derived sources to come to a form of a memoir.

Best quotes:

“Veel is verschrikkelijk, maar niets is verschrikkelijker dan de mens.”

“Onrecht begaan is erger dan onrecht ondergaan”

And a recurring set of phrases:

“Niets wat zonder gevaar wordt ondernomen, is eervol”.

“Geen man zal ooit een groot man zijn als hij niet ook een vrouw durft te zijn.”

Then the final piece that struck me was the love from a mother for her daughter but als the love for a lover and wife:

“De jaren waarin ik het voorrecht genoot haar man te zijn waren op de vingers van één hand te tellen, want zij heeft te kort geleefd, maar vanaf het moment waarop wij, enkele maanden na onze bruiloft, echt met elkaar trouwden door niet van elkaar te scheiden tot aan het droeve moment van haar dood heb ik geweten wat het betekent om een bondgenoot te hebben. In bed was zij mijn vrouw en overdag in huis was zij de moeder van mijn dochter, maar ik herinner haar vandaag de dag vooral als de kameraad, kornuit en wapenzuster, die ik als mijn gelijke mocht beschouwen zonder bang te zijn voor bijbedoelingen en verborgen agenda's, die kon lachen om dezelfde dingen als ik, die lachte om mij omdat zij mijn bedoelingen en ambities immer moeiteloos doorzag, die mij de verhalen van de helden en heldinnen uit het verleden vertelde wanneer ik mijzelf te belangrijk ging vinden, die mij derhalve zeer dikwijls verhalen vertelde over de helden en heldinnen uit het verleden, die mijn logica altijd versloeg met de syllogismen van haar ironie en die de kompaan en het klankbord was die ik tijdens mijn onwetende leven voor haar en tijdens mijn tumultueuze leven na haar vrijwel altijd heb ontbeerd.”

I really like Kingsnorth writing. It is visceral, palpable and riveting. But I'm not sure I got it this time. Or at least, if it has a point to it. Or if it's just watching the slow descent into madness of someone who believes himself to be a hermit. The first few pages were beautiful in any case.

To be open, to be in fear, to be aching with nothingness, to be lonely as the cold subsoil in winter, lonely as the last whale in the ocean, singing in bewilderment and no other answer for all of time.

This darkness.

This is the only life.

Perspectiefwissels. En heerlijk epische familiedrama’s