Rosan
Ik vond het eerste deel echt heel interessant en wilde zoveel mogelijk informatie onthouden en was er enthousiast over aan het vertellen op werk. Maar sommige hoofdstukken waren voor mij echt te veel informatie in één keer en kon ik er niet veel mee. Dat vond ik erg jammer. Wat mij betreft had dit boek opgesplitst mogen worden in 2 delen.
Het is meer een boek om af en toe een keer een hoofdstuk uit te lezen. Maar dan nog was het soms wat heb ik nu eigenlijk geleerd / gelezen, omdat er dan zoveel talen werden behandeld met oud Nederlands / proto Germaanse woorden die ik ook niet prettig kan lezen of onthouden.
Erg leuk en interessant, maar mijn voorkeur gaat uit naar een iets andere manier van het leesbaar maken van het verhaal.
Ik vind het fijn dat een onderwerp als dit besproken kan worden in een boek. Een moeder die altijd alles heeft “gedaan” wat er van een moeder wordt verwacht en nu dat leven achter zich laat. Bepaalde rollen en gewoontes worden zo vanzelfsprekend en laten je stil staan. Wel interessant om op een andere manier naar het moederschap te kijken. Dit boek zetten mij wel aan het denken. Je kan natuurlijk meteen denken; deze vrouw is raar en denkt anders dan ik, wat een stom boek. Maar het is ook leuk om juist wat meer open te staan voor een verhaal wat misschien minder vanzelfsprekend is, minder bij jouw denkwijze aansluit.
Het boek begint een beetje chaotisch. Er wordt uitgelegd dat er een seriemoordenaar is, maar dat het op dat moment nog niet bekend was en dat hij de Trawler werd genoemd. Dit werd steeds benadrukt en dat zorge eigenlijk dat het niet prettig las. Ja, nu weet ik het wel. Laat het dan weg...
Het boek bouwt zich erg langzaam op. Het gaat over een groep tieners die naar hun laatste jaar op de middelbare school gaan. Er komt een nieuwe jongen in de klas, Robert. En sinds Robert er is, gebeuren er vreemde dingen. Het boek volgt het leven van de schrijver Bret. Delen zijn fictie en delen zijn non-fictie. Hij legt in het begin uit (of had ik dat in een interview gelezen?) dat de angsten die hij in het boek uitlegt echt waren. De seriemoordenaar mag dan niet echt waar zijn, de angsten die heb ik wel echt zo gevoeld.
Dit klinkt allemaal heel spannend, maar er gebeurt niet veel. Pas na een derde van het boek gebeuren er meer dingen, waardoor je nieuwsgierig wordt, is Robert wel de Trawler of is Bret gewoon doorgeslagen?
Ik vind de combinatie van een autobiografische thriller wel origineel. Het zal vast vaker voorkomen, maar ik had dit nog niet eerder gelezen.
Doordat het literatuur is, is het gedeelte over de seriemoordenaar wel aanwezig, maar wie het is, blijft meer op de achtergrond. Het belangrijkste is de angsten van Bret. Een jongen van 17 die volwassen wordt en welke onzekerheden en angsten hij heeft. Maar echt waarom laten zijn ouders hem zo lang alleen? Terwijl er een seriemoordenaar rondloopt?
De moorden werden gruwelijk en gedetailleerd beschreven. Dit past goed bij de langzame opbouw van het boek. Maar je moet hier wel tegen kunnen.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn dit dit een leuk boek vinden. Langzaam en dat alles gedetailleerd wordt omschreven en herhaald.
Voor mij duurde het echt te lang. Vergeet niet dat als je over 576 pagina's een tijdje doet, je dan elke keer als je leest te maken hebt met angsten, iemand die paranoïde begint te worden en daar had ik op een gegeven moment geen zin meer in, dan wil je uit die narigheid. Dus als je het zo bekijkt, weet de schrijver de sfeer heel goed over te brengen.
