Elisa

Didn't really liked this one because

A. This book has nothing to do with the fall. It's a summer story.

B. Too spicy,not cosy enough.

C. What kind of dad would do that?

A neighbour has been dead in her house for three months and no one has noticed. You follow the story through the eyes of six different people who speak in the present tense and who could all be suspects. The victim then tells her story in the past tense. You also follow the police investigation closely, and the developing relationship between Emma and Frank was another plus point. Anyone could have killed her, so it's a real whodunit story.

The story had my attention from the beginning, but as it progressed, I found myself missing some kind of plot twist. I didn't expect the ending, so that's always good :)

The only thing I don't understand is the cover of this book. What does the story have to do with a swimming pool? That cover makes no sense.

This story was an easy read. I read the book for the Gilmore Girls/Hallmark/fall vibe, and it did not dissapoint. People who say that the two main characters have mental health issues and that they both need to see a psychologist have experienced very little adversity in their own lives. Both have been through something that has changed them profoundly. This does not mean that they are overreacting or just need to get over it. Fear of abandonment is a real fear. The fear of wanting to belong is a real fear. I think the author has managed to fit this beautifully into a cosy, atmospheric story.

I don't normally read stories like this, but even I can detach myself from the genre to appreciate the story.

I did not anticipate this story at all. To be honest, my expectations were low. I thought it would be a quick read with some light entertainment. I was correct about the first part, but the story took a completely different turn.

I kept guessing where the story was going. I had four different versions of the plot and was wrong four times. The actual story was therefore really surprising and captivating. I finished the book in a few days, so that says it all.

The story was quite exciting at the beginning. The writing style made the pace and reading style of the story quite unique. You read short chapters and the narrator changed with each chapter. The narrators were all people who knew the victim. This gave you a confused view of the events, which contributed to a more realistic view of a murder story within a village.

After a while, the story slowed down a bit. Some chapters contributed little. The plot was somewhat predictable. I didn't really understand the part about the ghosts/after life and didn't see the added value of it.

I'm glad I read this. Sophie's own experience didn't make the story heavy. You can tell that she wrote this book as a way of processing her experiences.

Een toch grotere fan van ‘De kinderen van Calais'...

1,5 stars but ‘It's me, hi, I'm the problem, it's me'.

Ruth Ware stelt toch nooit teleur.

Hartbrekend verhaal en zó (verdomd) actueel

Still waiting and searching for those plottwists...

Please laat er een volgend boek zijn

‘Over de pijn die huist in geschreven woorden die hun stem verloren zijn.'

More please!

Being able to write a story with 89 pages that I loved is a first and Jenkins Reid did that for me. It's a short story but it's amazing how she wrote an entire and full story by only doing so by letter form.

I was hooked ‘till the last page and my jaw dropped.

3,5 stars.

Het eerste boek van Santa Montefiore die ik toch maar 2,5 sterren zal geven.

Na het lezen van 21 van haar boeken heb ik toch wat vragen bij deze. Waar is de liefde? Waar is het spirituele karakter die in elk boek te vinden is? Waar is de plottwist die het verhaal diepgang geeft?
Waar is de humor die ons werd beloofd?

Flappy is een zeer oninteressant en egocentrische hoofdpersonage en ik heb geen greintje medeleven met haar. Het verhaal is ook echt niet grappig.

Bij elke ‘als iemand dit of dat kan doen dan is het Flappy wel'-zin rolden mijn ogen bijna uit hun oogkassen. Hoeveel keer kun je die zin nu gebruiken?

De reden waarom ik het heb uitgelezen (in 2 dagen notabene) is omdat de schrijfstijl hetzelfde is gebleven en daarin stelt Montefiore nooit teleur.

Ik heb altijd genoten van Montefiore haar boeken. Sommige verhalen zullen altijd bij me blijven en koester ik om op een dag opnieuw te kunnen lezen♡. Echter, deze serie laat ik aan mij voorbij gaan.

Never read a story about witches that was so boring.

How could I even for a second think that Maas would dissapoint me?

Blij dat deze eindelijk uit is. Wel spijt dat ik er aan begonnen ben. Eerste helft van het boek is saai en leest als een script.(lees:traag) in het andere helft begon de snelheid er in te komen en krijg je kleine plots die me net hebben doen verder lezen. De plottwist was helaas dan nog te zwak om dit boek 3 sterren te geven.

Eerste boek van Nicci French dat ik veel minder goed vond. Het is duidelijk dat ze iets nieuws wilden proberen maar voor mij werkte dit niet.

Dit boek kon gemakkelijk 100 pagina's minder lang zijn. Echt jammer van die laatste hoofdstukken die het verhaal volledig uitmelken. Vandaar -1 ster.

3,5

Het begin en einde waren traag waardoor ik na het hoogtepunt even heb afgehaakt. Het midden was dan weer spannend maar bizar genoeg niet onverwachts. Dit boek geeft me gemende gevoelens dus ik twijfel tussen 3 en 4 sterren.

Bedankt Colleen Hoover om dit verhaal te schrijven!
Ondanks dat dit werd geschreven om Lily en Atlas hun eigen happy end te geven was dit toch zeker geen saai verhaal. De strijd die Lily moet voeren met Ryle om het beste en veiligste leven voor haar dochter te krijgen en daarbovenop Atlas zijn verleden die zich inhaalt, zorgt er voor dat dit boek genoeg verhaallijnen heeft om dit einde boeiend te maken.