Elisa
Ik lees zeer graag Agatha Christie maar Hercule Poirot vind ik gewoon iets meer dan eigenaardig. De manier waarop hij een moord oplost vind ik soms te arrogant en ongeloofwaardig tot zelfs kinderachtig. Het is nu de eerste keer dat het mij echt gestoord heeft. Nee, geef mij maar de verhalen met Miss Marple als detective.
2,5 sterren.
Saai en voorspelbaar. (en daarmee bedoel ik niet dat Cath the evil queen wordt) maar gewoon het verloop van het verhaal is gewoon voorspelbaar.
Ik bleef maar op mijn honger zitten en het verhaal bleef maar traag vooruit gaan, ik had het bijna opgegeven... De dialogen tussen Jest en Cath waren het saaist van allemaal, sommige heb ik zelfs gewoon doorgebladerd. Toch nog 0,5 extra omdat de wereld wel echt super in elkaar zit en dat heeft me toch geholpen om het verhaal te beëindigen.
‘Sometimes shit just doesn't work out, you know? Plus, how can she be your soul mate? Didn't you tell me she'd never read Harry Potter? Do you really want to spend the rest of your life with someone like that? I mean, for God's sake, think of your children. What kind of environment would they be growing up in with such a mother?'
My thoughts throughout this whole story but nonetheless an enjoyable story.
2,5 sterren. Mare haar eindeloos geklaag over Maven, Cal, haar missie en haar afgunst tegenover andere leuke(re) en potentiële heldinnen zorgt ervoor dat het verhaal weinig actie kent. Er ontbreekt zoveel in dit verhaal... En het einde begreep ik niets van waardoor mijn sympathie voor Mare hierdoor volledig vernietigd is.
Ik hou van de wereld, de krachten en het onderscheid tussen roden en zilveren maar jammer genoeg is het verhaal zelf maar weinig waard.
Ondanks ik het einde maar laf en belachelijk vind ga ik misschien toch het 3de boek lezen. Benieuwd waar Aveyard hiermee naartoe wil gaan.
This story is about everything I believe in. I like the two main characters and I love how Yoon combines the side characters into the story. It has a fast reading pace mainly because of the short chapters (I love short chapters!).
I'm not fond of the the insta-love (because I've read this like a million times in stories) but I didn't mind this time because the main character herself is skeptical about everything that has to do with destiny and fate. Which was refreshing.
This is already the second book I've read of Nicola Yoon and I enjoyed them both, so please more of this!
Een beetje spijt dat ik er aan begonnen ben want dit boek is echt mijn ding niet. Ik geef het geen rating omdat ik deze klassieker niet wil beledigen maar ik zou het 2 sterren geven. De herhalingen zijn gewoon belachelijk overdreven en maken het verhaal echt saai terwijl het verhaal mij wel aansprak. Ik kan het alleen maar jammer vinden dat ik hier 2 weken aan verspild heb.
With a mother that speaks Italian and the fact that I visited every place Lina went to, this novel is really my true summer read. It has everything I needed to dose of in the sun and pretend I'm in Italy (again). I'm pretty familiar with Italian phrases and expressions so they were a nice addition to the story! Though it left me craving for stracciatella and caramello gelato I still give it 5 stars!
Ik hou nog steeds van de Grisha wereld maar in dit boek gebeurde er gewoon te weinig. Dit is voor mij zo'n typische ‘tweede boek' uit een serie en daardoor zou het derde boek dan super goed moeten zijn... Waarom kan het tweede boek nu eens niet even goed of nog beter zijn dan het eerste?!
Waarom ik het precies minder goed vind plaats ik in een spoilertag zodat ik mij volledig kan laten gaan. Op het einde van 'Shadow and Bone' kreeg Alina meer zelfvertrouwen in haarzelf en in haar krachten, in 'Siege and Storm' is hier bitter weinig van terug te vinden. Ze bleef de kwetsbare Alina die heel zelden voor haarzelf durft op te komen. Het kind weet ook amper wat ze wil. Ze wil bij Mal zijn maar duwt hem voortdurend weg en durft haar mond niet open te doen tegen haar oudste vriend. Tegen wie kan je dan nog eerlijk zijn? Het verhaal zelf begon zeer sterk. Ik had totaal geen idee waar het boek naartoe ging en dat zorgt voor spanning. Maar eenmaal Alina terug in de stad is begint het wat saai te worden. Voorbereiden op de Duisterling zijn komst kan lang duren. In het eerste boek was ik ook redelijk fan van de Duisterling. Hij kan je als lezer aantrekken en dat vond ik zeer uniek. In boek 2 vond ik hem maar gewoon vervelend, jammer! Maar voor team-Mal ben ik ook bepaald niet. Echt een vervelende jaloerse jongen maar daar geef ik Alina wel een beetje de schuld van. Dat hele gedoe met Nikolai hielp ook niet maar daar deed ze ook niet echt iets aan. Zoals ik al eerder zei: dat kind weet niet wat ze wil. De nieuwe personages Tolya and Tamar vond ik dan weer leuk. Ze maken veel goed maar niet genoeg.
Zeker van plan om boek 3 te lezen omdat ik er sterk vanuit ga dat dit gewoon de ‘tweede boek fenomeen/vloek' is en het 3de boek wel veel belooft.
Pff wat had ik het moeilijk met dit boek.
De eerste 200 pagina's vond ik echt goed maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het minder. Er gebeurt veel in het verhaal maar alles was voor mij wat te langdradig. Het ene kwam na het andere en alles bleef maar duren en werd telkens met zoveel details beschreven dat er geen echt hoogtepunt in het verhaal zit. Het verhaal komt over als een zeer lange strijd waar maar geen einde aan kwam en zo voelde het ook voor mij om het te lezen. De liefde tussen de Dragon en Agnieszka kwam ook plots uit het niets. Ik had het gevoel dat ze nog maar net vrienden begonnen te worden en plots die kus. Ofwel heb ik iets gemist tijdens het lezen ofwel is dat niet goed opgebouwd in het verhaal. De magie vond ik wel leuk en ik lees graag boeken over heksen maar hoe kan iemand dat niet merken dat zij een heks is? Dat zou toch iets moeten zijn dat je voelt binnenin? Of altijd een vermoeden moeten hebben? Maar nee plots is Agnieszka een heks en dan nog een zeer machtige ook. Ze kon plots een heel kasteel doen daveren. Waar dit vandaan kwam, geen idee en dus ook amper geloofwaardig. (En ja we hebben het hier over een fantasie verhaal maar dat wil nog niet zeggen dat je het niet zo geloofwaardig mogelijk moet schrijven)
Voor de laatste 50 pagina's heb ik afgehaakt, ik heb ze dan nog zeer oppervlakkig gelezen om toch een idee te hebben hoe het verhaal zal eindigen en hopend op een drastische, schokkend einde maar daarin was ik ook teleurgesteld.
3 sterren omdat het eerste deel van het verhaal voor mij echt boeiend en belovend was. Maar mijn gevoel op dit moment zegt 2 sterren.
