Irene

Κρίμα που ο Zweig δεν έγραψε περισσότερα βιβλία που η θεματολογία τους να μου φαίνεται ενδιαφέρον. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα ιστορικό βιβλίο, όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα είναι αληθινά(οι λεπτομέρειες πιθανόν όχι) και περιέχει τις μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας με βάση τον Zweig. Πόσο όμορφα γράφει αυτός ο άνθρωπος μα πόσο όμορφα. 

Τα ιστορικά γεγονότα περιγράφονται με χρονολογική σειρά

❤️Πρώτο μεγαλό γεγονός για την ανθρωπότητα είναι η <<Κατάληψη του="" Βυζαντίου="">>. Με συγκίνησε υπερβολικά ο τρόπος που έγραψε για αυτό το γεγονός, με έκανε να δακρύσω και δακρύζω σπάνια. Το Βυζάντιο το εγκατέλειψαν οι Ευρωπαίοι και η εκκλησία, είδαν μία τρομερή αυτοκρατορία να πέφτει και δεν έκαναν τιπότα για να βοηθήσουν.

-Δεύτερο ιστορικό γεγονός που περιγράφει με όνομα <<Πορεία προς="" την="" αθανασία="">> είναι η ανακάλυψη της Αμερικής αλλα συγκεκριμένα την ανακάλυψη του Ειρηνικού Ωκεανού. Δεν γράφει για τον Κολόμβο αλλά για τον Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα. Δεν γνώριζα καθόλου για το συγκεκριμένο γεγονός άρα έψαξα λίγα πράγματα παραπάνω στο Google. 

❤️Τρίτο μεγάλο γεγονός είναι η <<Ανάσταση του="" Georg="" Friedrich="" Händel="">> Συγκινήθηκα ακόμη μια φορά. Διαβάζοντας για τα τελευταία χρόνια του Χαιντελ που τόσο όμορφα περιέγραψε ο Τσβαιχ. Στο συγκεκριμένο μέρος του βιβλίου φάνηκε ιδιαίτερα το λογοτεχνικό μεγαλείο του. Ο τρόπος που περιγράφει το κομμάτι που συνέθεσε ο Χαιντελ με το όνομα ‘‘Μεσίας'' είναι πραγματικά λυρίκος και η περιγραφή των τελευταίων στιγμών του Χαιντελ, είναι πανέμορφη και ταυτόχρονα ανατριχιαστική, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι εκεί, δεν παρακολουθείς απλώς αύτον τον άνθρωπο που σβήνει αλλά ζεις την τελευταία στιγμή του μαζί του.

Δεν θάτανε προτιμότερο να μείνει παράλυτο το κορμί του, παρά να παραλύσει ολόκληρη η ψυχή του όπως τώρα...... Καλύτερα να πεθάνω, παρά να σέρνω μια σκιά του εαυτού μου μες την παγεράδα και το κενό αυτού του κόσμου.

Αλλά το αλκοόλ φέρνει αηδία σε εκείνον που γνώρισε το θείο και αγνό μεθύσι της δημιουργίας. Καμιά φορά ακόμα, κοιτάζει από τη γέφυρα του Τάμεση τα βουβά και μελανά νερά του ποταμού και αναρωτιέται μήπως θα ήταν καλύτερα να γλυτώσει μια για πάντα απ'όλα με μια κίνηση αποφασιστική. Να μην υποφέρει πια το βάρος αυτού του κενού, να γλυτώσει από τη φρίκη της μοναξιάς, από την εγκατάλειψη των ανθρώπων και του Θεού.

Και ο άσημος δημιουργός ενός αθάνατου ύμνου, αναπαύτηκε τέλος στη τιμητική κρύπτη της πατρίδας του, ύστατη παρηγοριά ένός ανθρώπου που υπήρξε ποιητής μονάχα για μια νύχτα.

Τα παιδιάστικα χρόνια του, χλωμά και θλιμμένα, ο πατέρας, η μητέρα, ο αδερφός, η γυναίκα, τρία ψύχουλα φιλίας, δύο κύπελλα χαράς, ένα όνειρο δόξας, ένα μάτσο ντροπή. Και το ορμητικό κύμα των αναμνήσεων εξακολουθεί να κυλάει στις αρτηρίες.

Και τότε για πρώτη φορά, νιώθει όλο τον ανθρώπινο πόνο που ουρλιάζει μέσα στο κόσμο. Ακούει τη φωνή  μικρών και των αδύναμων, των γυναικών που δόθηκαν άδικα, των κοριτσιών που χλευάζουν τον ίδιο τους τον ευατό, των ταπεινωμένων που δεν γελούν ποτέ τα χείλη τους, των παιδιών που κλαίνε με λιγμούς και παράπανο και όλων των ξεπεσμένων.

Ο πόνος γίνεται χαρά, η ευτυχία πόνος για αυτόν που στο θάνατο γνώρισε τη ζωή

Πέφτει γονατιστός, σα σφαγμένος όλος ο πόνος του κόσμου μπήκε μέσα του. Σπαράζει το κορμί του και ένας λευκός αφρός βρέχει τα χείλη του. Παραμορφόνονται τα χαρακτηριστικά του, αλλά πάνω στο σάβανο του πέφτουν δάκρυα ευτυχία. Γιατί αυτή τη στιγμή που τον άγγιξαν τα πικρά χείλη του θανάτου η καρδιά του νιώθει τη γλύκα της ζωής.

Once again I don't remember much about the movie since over a decade has passed since I watched it, but I can say that once again I feel like the book is better than the movie. I remember that the movie was really focused on the supernatural themes while the book not so much, which as someone who isn't a fan of supernatural I really really liked.


The good: 
I liked the realistic approach and the neuropsychological approach it had. For over half of the book we still not into the supernatural elements of what is happening.  Instead of jumping straight into the demon possession, it slowly builds the story psychologically. Great choice if you ask me. Rare to happen but I actually liked some of the characters, the police guy and Karl. Father Karras was also an interesting character. A man who battles with his faith basically and a psychiatrist at that!!! Now I wasn't familiar with the religion (Jesuits) that was presented so I had once again to google stuff, in my defence I am not familiar with Catholicism so it was interesting to search and find that Catholicism has a bunch of other ‘‘faiths'' inside. I also liked the sick descriptions, unsettling and disturbing one's which he wrote them well,  he balanced them because they weren't constant, it wasn't one after the other then again the same circle, which I have seen some thriller books doing it. The story closed beautifully with a great ending!



The bad:
In the beginning for the very few first pages I was rolling my eyes, it felt like the author was trying a bit too hard to sound literary,  when he couldn't pull it off. Thankfully after the first few pages he sticks with simple prose. 


Uhm yeah another thing that hasn't to do with the book per say but how delusional the author(negative for me at least) was that apparently the author was trying to approach people to believe in something and he was shocked to found out that church/religion people didn't see it, well I think he is delusional to believe with some of the things he writes any religion would be ‘‘oh a great literary pick to approach people to believe in a higher existence''. First of all the book has some graphic disturbing scenes that I doubt someone strongly religious would be able to pass through casually, second of all the only way someone would be able to turn ‘‘religious'' based on this book is mainly through fear, I don't know about Catholicism but you don't approach religion by fear. They did that for centuries when church was a huge political power and they did it exactly for that, political reason. I am pretty sure that in the late 20th century every religion who respects itself(I hope there are more than few) would find this offensive. 

Would I recommend it? For thrillers/horrors it depends to the person, I know some people who would enjoy it but I also know some people that would feel like throwing it into the trash. Overall I personally liked it, I found it interesting, I liked the approach, I liked the writing besides the beginning, I liked some of the characters which is rare and I liked the ending!!!

I loved it. I truly loved it. I don't remember much about the movie, only some scenes, so I feel like I liked it more than Hitchcock's film. The book is a lot more psychological than the film, as far as I remember at least. You get a better view of Norman's psyche.

I can see why someone wouldn't find it as good as the film and not as entertaining and maybe even a little boring but that was not the case for me. The writing was simple, if you expect long disturbing descriptions and chilling details then that's definitely not the book you are looking for but if you expect a good psychological thriller go for it. 








My speculations/Rambling: 
I searched about what others thought about the diagnosis of Norman and most seem to think DID or Dissociative identity disorder but I personally wouldn't stay in that alone. I would say that Norman had  Schizzoaffective Disorder(depressive type) and some type of sexual dysfunction disorder.     Norman grew up with a domineering mother that hated men or at least talked lowly of them since her husband left her and he hated her son as well for being one. She was abusive and she did everything to destroy her son's self esteem, we see that the word “incompetent” triggers something to Norman and so does any sort of nudity even his own, especially his dick the sexual disorder is not surprising at all.     His mother didn't stay at her hate of men and we can see from when Norman blacks out and shifts to her that she hated women as well, his mother would call some women sluts/whores/vulgar etc etc. At the end of the book we find out that Norman crossdressed even before he murdered his mother and I support that the reason behind this, is that the only person in Norman's life was his mom,  I mean it quite literally. His mother had made him hate everyone, including himself, in Norman's world his mother was the only sane, the only logical, the only person actually existing, the only decent human being since all the others “were all the same” so he wanted to become her, not becoming like her since that would mean that he was still Norman and existing as himself was not existing at all.    Now in my opinion Norman's breakdown happens when he sees his mother and the other guy having sex, that's when he murders for the first time, that's when reality and hallucinations start to blur completely for him.  He creates 1 persona subconsciously(his mother) and 1(his younger self) persona consciously and of course he has Norman himself as well. Norman has hallucinations, delusions, he has mood swings going from “poor girl to-> well nevermind such a slut” , disorganized thoughts and unusual behavior. He studies psychology when he is Norman, he says that his mother(who is dead) is mentally unwell, he has read about it but he can't do much about it because they will lock her up.    A person with schizzoaffective disorder is not unlikely to have DID, rare but not as rare as schizophrenia and Did. Norman was always living in his own reality, even when he was his “normal” self. He didn't had moments of clarity, his “logical” thinking was inside his paranoia. The “sane” Norman believed his mother was alive, he made her bed, he cleaned her room and he even “moved” her to the basement to hide her, even though he was hiding his other persona without being able to acknowledge it,  the “sane” Norman believed his mother was mentally unstable.Also even though Robert Bloch doesn't add other bodies, from the way he wrote the situation it's quite clear that besides his first murder and the 2 murders we follow in this story he has committed murder similar to those again. He was very familiar in how to destroy evidence and how to get rid of the bodies. In his case of his first murder he didn't had to do any of those, so the familiarity comes from other similar experience, so we can assume that “Norma” had killed other people who lived in the hostel before that. I am planning to go through all the points I highlated and try to write all the notes in a notebook to psychoanalyze his behaviors better.”

Όχι από τα καλύτερα του Μαρή που έχω διαβάσει, ωστόσο ήταν σίγουρα έξυπνο και ευχάριστο. 

Ιδανικό για παραλία. Χαλαρό, ψυχαγωγικό μυστήριο. 


“Οι αναγνώστες μου παίρνουν ακριβώς αυτό που τους δίνω. Ψυχαγωγία και τίποτα περισσότερο” 

Δεν νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος έχει γράψει κάτι κακό, μέτριο ναι αλλά όλα τα μυθιστορήματα του είναι απολαυστικά και περνάς ευχάριστα την ώρα σου. 

Μπορώ να πω ότι η Francoise Sagan όπως και η Marguerite Duras αλλά και η Josephine Hart γράφουν για ένα συγκεκριμένο κοινό. Δυστυχώς στην συγκεκριμένη περίπτωση σίγουρα δεν ανήκω σε αυτό! 

Απλός, λιτός αλλά και όμορφος ο τρόπος γραφής της. Όσο αφορά την πλοκή του βιβλίου με άφησε αρκετά αδιάφορη, άλλα περίμενα είναι η αλήθεια, ωστόσο έχω μια φίλη που θα το εκτιμήσει κυρίως γιατί θα δει σίγουρα τον ευατό της στην πρωταγωνίστρια.

Η ιστορία περιγράφει την ερωτική περιπέτεια μιας φοιτήτριας δηλαδή μιλάμε για μια γυναίκα γύρω στα 20 και του θείου του φίλου της, από την πλευρά της φοιτήτριας. Αρκετά ανώριμη πρωταγονίστρια, ίσως όχι ανώριμη  με τον ίδιο τρόπο με τα 20χρόνα της εποχής μας, ωστόσο για τα δικά μου δεδομένα η άνεση που μεγάλωσε και της πρόσφεραν οι γονείς της φαινόταν αρκετά.  Κακομαθημένη, αναποφάσιστη και μπερδεμένη. Ακόμα και για μια φίλη της σε μία σελίδα γράφει ότι τη βρίσκει ανυπόφορη και στην ακριβώς επόμενη πως την αγαπάει. Αν το διάβαζα στα 16 μου πιθανόν να μου άρεσε αλλά μετά τα 18 μου το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν είχε καμία ελπίδα. Αναφέρει τον Σαρτρ κάποια στιγμή και πόσο ενθουσιασμένη είναι να τον διαβάσει και μπορώ να πω ότι αυτό απο μόνο του εξηγεί πάρα πολλά! 

Το ‘‘controversial opinion'' μου είναι ότι δεν αγαπήσε αυτόν άντρα περισσότερο από ότι την αγάπησε αυτός. Δηλαδή καθόλου, δεν μιλάμε για αγάπη, για ενθουσιασμό και ενδιαφέρον οκ, έρωτα ναι, ερωτική και σεξουαλική έλξη ναι, πάθος ναι, αγάπη όχι. Τον ερωτεύτηκε, όπως ακριβώς την ερωτεύτηκε και αυτός. ‘Ενας επιπόλαιος έρωτας με μία αρκετά κακομαθημένη πρωταγωνίστρια αυτό ήταν το storyline.