Elisa
Een leuk luchtig romantisch verhaal dat zich afspeelt in Parijs. Voor een keer geen meisje met laag zelfbeeld dat verliefd wordt op de sexy hunk met donker kantje. Want daar zat ik zeker niet op te wachten. Een beetje een voorspelbaar verhaal maar de gebeurtenissen komen vlug na elkaar op en de hoofdstukken zijn ook soms zeer kort en dat maakt het aangenaam en vlug lezen. Zo'n luchtige voorspelbare boeken zou ik niet altijd lezen maar af en toe is het welkom ^^
Ik vond dit wel een leuk verhaal maar had het einde gewoon heel anders verwacht. Ik zal gewoon even kort wat dingen bemerken. De tweeling thema vond ik interessant maar las iets liever Noah zijn hoofdstukken dan die van Jude. Die van Noah zijn iets meer poëtisch en ik kon de onderliggende humor wel appreciëren. Terwijl ik die van Jude enkel maar deprimerend vond. vb.: Ze had dan eindelijk een leuke jongen gevonden en die bleek dan zo'n rare dude te zijn (Oscar). Een personage waarin ik trouwens teleurgesteld in ben. Maakt niet weg dat ik Jude wel begreep, waarom ze zo handelde enz.Wat zij allemaal heeft meegemaakt op die bewuste dag...ik zou ook veranderen. Noah zijn ingebeelde zelfportretten vond ik zeer leuk en had ze graag echt half getekend gezien tussen het verhaal, dat zou wel een leuke aanvulling geweest zijn :). En zoals eerder gezegd, ik miste gewoon iets op het einde van het verhaal. Het was voor mij niet compleet. Er moest voor mij nog iets veranderen of uitkomen. Alle andere gebeurtenissen kwamen met een ‘meh' gevoel en ik wachtte op dat ene wauw-what-the-hell gevoel.
4,5/5
I was a bit disappointed in what the actual ‘infernal devices' are but like the characters a lot and of course the world stays amazing!
Ik had dit boek zo graag een 5 willen geven maar ik geloof dat mijn verwachtingen te hoog lagen. Velen vinden dit boek beter dan The Mortal Instruments maar daar ga ik niet echt mee akkoord. Je blijft natuurlijk in dezelfde wereld maar in TMI word je er echt helemaal ingezogen terwijl in Clockword Angel niet echt. je ontmoet geen weerwolven, elfen en weinig heksenmeesters. Ook over The infernal devices had ik me totaal iets anders ingebeeld Ik dacht dat het meer iets magisch zou zijn, maar het zijn eigenlijk gewoon robots met wat demonenbloed... en daar ligt mijn teleurstelling. Buiten dit vond ik de personages super! Het is duidelijk aan wie Will Herondale zijn arrogantie, zijn egocentrisch kantje en zijn wil om iedereen op een afstand te houden doorgeven heeft.(Namelijk aan zijn achterkleinkind Jace Herondale uit TMI) Het was soms moeilijk om ze tijdens het lezen in mijn hoofd uit elkaar te houden. Ik bleef in het begin de acteur Jamie Campbell Bower zien als Will Herondale ipv Jace. Daar heb ik dan zwaar moeten aan werken. Het leuke aan het verhaal is dat je de wereld al een beetje kent: je kent Magnus Bane en Camilla al, je kent het instituut en de hele schaduwjagers wereld, de achternamen komen je allemaal bekend voor waardoor ik het soms niet kon laten om even op shadowhunters.wikia eens te kijken naar de stambomen :p en al dit maakte het verhaal zo vertrouwd :).
Het einde smaakt sowieso naar meer, men weet nog zeker niet alles waardoor ik zeker de volgende 2 boeken zal lezen!
In het begin dacht ik dat het hier enkel over, en sorry voor mijn taal maar ik quote enkele begrippen: ontmaagding, neuken, vingeren, foef en triootjes ging maar naarmate ik me daarover heb gezet is dit best een leuk verhaal! Het zijn twee verhaallijnen die af en toe samenkomen waardoor het boek snel las (1dag!) en zoals de titel doet vermoeden is het verhaal soms zeer extreem awkward maar vooral hilarisch! Ik kwam op sommige momenten gewoon niet meer bij, die hun gesprekken alleen al! Ik ben wel blij dat ik zo geen tienerjaren heb meegemaakt, het kwam soms overdreven over en onwaarschijnlijk zoals dat hele ontmaagding gedoe. Maar dat zal van de cultuur afhangen denk ik, in vele Amerikaanse films komt dat ook voor. Ik heb ook genoten van de disney/harry potter referenties! In mijn omgeving wordt dat ook veel gedaan en dat was eens leuk om te lezen ^^. Het einde vond ik dan wat minder Hannah mocht niet gelogen hebben tegen Stella over Pax. Die twee zouden elkaar echt geen beste vriendinnen mogen noemen. maar al bij al een zeer grappig verhaal en elk boek dat mij veel doet lachen verdient toch wel 4 sterren.
Eerder 4,5★. Ik hou van fantasie verhalen die zich in een compleet andere wereld afspelen. Dat maakt elk verhaal uniek en dit was hier zeker ook het geval. Het boek is in het begin moeilijk te volgen maar daar hou ik wel een beetje van. Je komt niet alles in een paar hoofdstukken te weten en dat maakt heel deze wereld zo mysterieus. Al die verschillende Grisha's, rare namen van steden, functies en wat met al die kleuren? Ik had zoveel vragen maar die werden gelukkig ook beantwoord doorheen het verhaal. Ondanks de vele vragen leest het boek toch zeer vlot, het heeft een aangename leesstijl.
De personages zijn goed maar niet bijster goed. Ik vind Alina een beetje een cliché hoofdpersonage: een doodnormale tiener met geen opvallend uiterlijk, dat ontdekt dat ze een speciale kracht bezit die ze voordien niet kende en die haar plots razend bekend maakt. Aan de andere kant is de duisterling dan weer een personage die ik niet vaak tegenkom in andere verhalen. Hij is de slechterik uit het verhaal maar dat neemt niet weg van het feit dat hij zeer intimiderend knap is en je hem toch niet volledig ziet als slecht. Mal is dan weer de typische kerel met een trauma die het verhaal wel een leuke toets geeft maar ik hoop in het tweede boek dat zijn personage meer ontwikkeld wordt en dat Alina haar nieuw verworven zelfvertrouwen behoudt. Met zo'n kracht mag ze wel wat meer pit tonen :p.
Ik was eerst bang voor een 'love triangle' gedoe tussen Alina,de duisterling en Mal maar dit bleek vals alarm te zijn. Sommige zouden dit wel één noemen maar ik vind wanneer de vrouw verliefd is op beide mannen en bij beide mannen wil zijn dat men dan spreekt van een echte love triangle. Bij Alina was dit niet echt het geval. Ze is verliefd op Mal en voelt zich op een bizarre manier aangetrokken door de duisterling maar niet meer dan dat. Dit allemaal na ze besefte wat zijn ware bedoelingen waren natuurlijk.
Lu le 14 octobre 2015.
Critique écrit le 16 décembre 2015 comme tâche.
Que se serait-il passé si l'Ecole des beaux-arts de Vienne en avait décidé autrement ? J'aime bien lire des romans historiques et l'idée de lire une hypothèse sur la vie d'Hitler m'a séduite immédiatement. Après avoir lu l'histoire je suis contente que le roman répond à mes attentes. Le roman est constitué de deux histoires, racontées parallèlement et elles sont au moins aussi intéressantes. D'une part on a la vraie histoire d'Hitler, le monstre qu'on connaît tous, le l'autre part l'histoire d'Adolf, qui a été accepté par le jury de l'Ecole des beaux-arts. Les deux histoires commencent au même moment mais elles se déroulent très vite dans une direction différente. A un moment donné j'avais l'impression de lire deux histoires de deux hommes différents ce que, je suppose était un des buts du roman.
On pourrait penser que c'est un roman très historique avec tellement de détails, mais ce n'est pas le cas du tout. Schmitt se concentre seulement sur les événements essentiels qui sont importants pour comprendre la direction d'Adolf et d'Hitler. Encore quelque chose que j'ai bien aimé, c'est l'utilisation du nom d'Hitler dans les deux histoires. On a Hitler comme il est connu dans le monde et on a Adolf, l'homme innocent. Ça m'a aidée à distinguer les deux personnages.
J'admire Schmitt pour le gros travail de recherche historique qu'il a dû faire pour accomplir cette œuvre. Il y avait des événements que je connaissais déjà, ce qui rend ses recherches et l'histoire très fiables. Je n'avais aucun doute à propos de la biographie d'Hitler. Mais même pour l'histoire imaginaire j'étais convaincue. L'hypothèse change non seulement la vie de milliers de gens mais influence aussi le progrès de la science. C'est un détail que j'ai vraiment apprécié et qui m'a fait penser. Et même quand on sort l'Hitler de cette époque, on ne peut pas changer les pensées et les visions de la société allemande. Ça rend l'histoire très réaliste.
Le journal à la fin du roman m'a aussi aidée à trouver le ressort et la motivation de Schmitt. Le roman, c'est pour montrer au monde que tout ça peut arriver à n'importe qui et n'importe quand. Hitler aurait très bien pu être moi, ou vous. Ce qui m'a rendu un peu angoissante. C'est notre passé mais cela peut être tout aussi notre avenir.
L'humour caché dans l'histoire m'a vraiment plu. Les interventions du célèbre psychanalyste Freud, Breton et le surréalisme sont fabuleux et auraient pu mettre le vrai Hitler en colère. Le personnage ‘Onze-heures-moins-quart' était aussi une sacrée bonne addition à l'histoire.
Si le personnage principal me plaît ? Ça c'est un peu ambigu. Evidemment je déteste Hitler et l'impact qu'il a eu sur le monde. Adolf est innocent et j'aimais bien son histoire mais j'aime surtout l'approche de Schmitt sur l'histoire. Je dois avouer que Schmitt décrit les personnages tellement bien que j'avais l'impression de comprendre à un certain niveau, les pensées et les raisonnements d'Hitler. Ce qui me dégoûte encore. Mais c'est pour ça que je trouve ce roman si excellent. L'atrocité humaine que Hitler a emmenée dans notre monde me paraissais auparavant incompréhensible. Le fait que Schmitt a pu ébranler ma perspective fait que je ne vais jamais oublier ce roman.
Le français est seulement ma deuxième langue donc il peut y avoir quelques erreurs. N'hésitez pas à le mentionner, ça peut seulement m'aider :)
I like the story a lot but I have some mixed feelings about the characters. I enjoyed Ronan's storyline and character development but I was sad that Blue wasn't the main character anymore. I also couldn't relate to Adam at all and I disliked the whole Kavinksy storyline. But the main story stays amazing and I can't wait to read Blue Lily,Lily Blue.
Ik vind het verhaal nog steeds interessant maar mijn belangstelling is wat gezakt. Dit heeft vooral de maken met de personages.De verdieping in Ronan zijn verhaal vond ik super maar dan het hele Kavinsky gedoe vond ik maar niks. In sommige reviews wordt er gespeculeerd dat er een homo relatie was tussen die twee? Nooit iets van gemerkt. En ik begrijp nog steeds niet wat hem zo speciaal maakt. Ronan begreep ik, hij het heeft het van zijn vader maar waarom Kavinsky? Ik kon mij ook totaal niet inleven in Adam zijn problemen, ik begreep maar half wat zijn opoffering nu met hem heeft gedaan. Blue en Gansey werden in het tweede boek een beetje in de achtergrond geduwd. Ze kwamen aanbod maar veel nieuws gebeurde er niet en dat vond ik wat jammer. Gelukkig kreeg de rest van haar familie een grotere rol in het verhaal en dat kon ik wel bekoren. Ik vond de personages van Calla, Persephone en Maura zeer verfrissend in vergelijking met Ronan en Adam hun duistere verhaallijn en ze zorgden voor wat humor in het verhaal. Ook het feit dat ik dezelfde tarotkaarten gebruik als hun maakte het voor mij nog leuker, want ik wist telkens hoe de kaarten eruit zagen en wat ze betekende alvorens het werd uitgelegd, ik maakte er een spelletje van. Dit en de komst van de Grijze man maakte het verhaal wat boeiender voor mij.
Het kan te maken hebben met het feit dat ik het boek gelezen heb terwijl ik ziek was dat ik sommig dingen niet doorhad of niet begreep dus daarom is mijn rating positiever dan mijn review.
Well, it's been a while since I gave a one two star rating but this one just had it coming! At the beginning I loved the fact that it starts with Luce's past lives, it made everything very interesting and exciting but it also ended with those past lives. I mean, a whole book about how a young girl goes from past life to past life and finds out NOTHING? She just hangs out there together with a gargoyle, drooling over some guy/fallen angel because of some programmed love that she has no free will in. Are you kidding me? Enough said, I'm done with this series.
En ik die dacht dat dit een 3 sterren verhaal ging worden. Eerste boek van de Fallen series vond ik echt leuk, tweede boek iets minder dus heb ik lang gewacht om het derde boek te lezen. Ik was blij dat ik het toch een kans gaf, het derde boek begon dan ook zeer belovend! Je volgde Luce van leven tot leven (Moskou, Milaan, Frankrijk tot in 3200 v.C. in Egypte) maar dat bleef maar duren, er kwam maar geen eind aan. Dit noem ik nu eens een verhaallijn uitmelken! Ze werd dan nog eens vergezeld door Bill, een eigenaardige gargouille/waterspuger die haar telkens hielp en de weg wees. Het kleinste kind kon zien dat er iets niet klopte. Maar Luce is zo ignorant dat ze hem gewoon blindelings vertrouwt wat blijkt op het einde, hij is de verpersoonlijking van Satan en Daniel, onze goddelijke gevallen engel werd dan nog eens door Bill om te tuin geleid. Wie zag dat nou aankomen? *zucht*. Bill deed me zo denken aan Laverne uit de klokkenluider van Notre Dame :D. Ook al dacht ik dat hij slecht was, hij was veruit mijn favoriete personage uit het boek dus dat zegt genoeg.
Ik had dan ook een probleem met hun plakkerige, ik-kan-niet-uit-je-buurt-blijven liefde maar ik heb daar te vaak problemen mee dat ik begin te accepteren dat dit aan mij ligt en niet aan het verhaal. Wat ik ook zo jammer vond is dat alles echt om Luce en Daniel ging. De andere personages kwamen er maar zelden in voor. Ik kan me niet herinneren of dit ook zo was in het 1ste en 2de boek maar wil het ook niet meer gaan uitzoeken, ik heb het gehad met deze serie.
Again a beautiful peculiar story! Can't wait until book 3!
In het eerste boek leer je de kinderen van mevrouw Peregrine kennen en kan je een kijkje nemen in hun wereld. Maar het tweede boek nodig je volledig uit om op avontuur te gaan met hun. Er gebeurt zoveel in het verhaal, je gaat van lus tot lus, je leert nieuwe plaatsen kennen en natuurlijk nieuwe bijzondere kinderen/dieren met elk hun eigen unieke bijzonderheden! Ik bedoel bijvoorbeeld: een buldog met een pijp! Stel je voor! Ik moet zeggen dat het echt een onvergelijkbaar verhaal is. Alleen het feit dat de auteur foto's gebruikt en ze dan op een unieke manier in het verhaal samenvoegt is reden genoeg om dit boek te lezen.
Op naar boek drie!
3,5 to be precise. First of all I find the cover very nice! It reflects the wicked atmosphere in the beginning of the story and Mara's confusion well.
Mystery meets creepy, I love that combination! But the typical ya romance isn't my cup of tea. It's too cliche, there's nothing special about it and nothing really gets explained, like why the biggest hunk of the school is in love with the new odd girl?? Hellooow that never happens in real life! Reminded me a bit too much of Twilight. And that's never a good thing.
At the end I was a bit confused with the whole Noah revelation. Didn't get that either. There were no clues to help you figure that one out by yourself except the vision in the restaurant, but that's about it. But the supernatural part is nice and to me very unique. The very end is a nice cliffhanger but I'm still not completely convinced. But that won't stop me from reading ‘The Evolution of Mara Dyer'.
Oh dit is moeilijk. Ik weet niet waar te beginnen. Ik vond het verhaal zeer goed gevonden! Er zat zoveel potentie in! Maar ik had het zeer moeilijk met de schrijfstijl. Het boek leest niet vlot. Ik zat bitter weinig in het verhaal, ik las maar door en na 3 bladzijden had ik wel min of meer door wat mijn hoofdpersonages deden. Ik heb dit al een paar keer gehad tijdens het lezen van andere boeken dus ik weet dat het niet aan mij ligt, hoop ik. Het verhaal maakt het dan min of meer weer goed. De personages zijn wel zeer goed uitgewerkt vind ik en er zat ook een variëteit in de personages die ik kan appreciëren maar door het feit dat ze 14 zijn was het daardoor moeilijk voor mij om mij echt volledig in te leven in de leefwereld. Zouden ze 16 zijn geweest was het waarschijnlijk makkelijker geweest. Nu voel ik mij wel een beetje oud. Maar ook persoonlijk klikte het niet, want ik heb mij nooit geschaamd om het feit dat ik op mijn 14 nog nooit een jongen had gekust en ik heb nooit de groepsdruk gevoeld. Ook het spelletje ‘truth or dare' was nooit aan mij besteed. Dit is dus allemaal persoonlijk maar speelt wel een rol in mijn leeservaring. Ik ben wel benieuwd naar ‘Wolfsbloed'. Zoals ik al zei, het verhaal heeft potentie dus ik zal het zeker een kans geven.
What a odd and strange story! History meets fantasy: LOVED IT!
Wat een bijzonder verhaal! Het boek sprak mij onmiddellijk aan door de foto's die je tussen de pagina's kan vinden. Telkens als het gaat om een foto of over iets dat de hoofdpersonage ooit heeft gezien op een foto krijg je de foto ook te zien. Dat maakt het boek ook zo origineel. Ze geven aan het verhaal een lugubere kant die ik wel kan appreciëren. Deed me soms wel eens denken aan the ring mijn favoriete horror verhaal maar de verhalen zijn wel zeer verschillend. Het gaat hier niet om een horror verhaal maar om een uniek fantasie verhaal die zich deels afspeelt tijdens de tweede wereld oorlog en deels in het nu. Het gaat over kinderen ja, maar zeer bijzondere kinderen ;).
Eerder 3,5. Ik vond het verhaal goed maar het is vooral de originaliteit die het doet. Het verhaal breekt ook met allerhande cliché's over weerwolven wat ik ook zeer leuk vond! Het gaat jammer genoeg over onvoorwaardelijke liefde dat opgebouwd is.. uit het niets. Ik miste wat meer diepgang op dat vlak. Oké, Sam en Grace hebben een band en dat was duidelijk maar liefde op het eerste gezicht is niet genoeg voor mij om de liefde tussen die twee te geloven. Het was voor mij een beetje gemaakt.. Kan zijn dat sommige mensen dat totaal niet zo hebben ervaren maar ik denk dat het gewoon mijn eigen ervaringen zijn die mij beletten om in zoiets te geloven. De poëzie dat af en toe voorkomt is een mooie toets en zorgt voor wat meer diepgang en ook de temperaturen die telkens vermeld staan in het begin van ieder hoofdstuk vond ik zeer leuk. Het einde is jammer genoeg voorspelbaar en dat geldt een beetje voor heel het verhaal. Ik ben wel benieuwd naar het tweede boek want volgens mij is het verhaal af en ik zie niet wat er nog meer kan gebeuren. Blij dat dit dan niet voorspelbaar is :)
Ik heb vooral van het verhaal genoten door de originaliteit en het feit dat ik het met geen enkel ander verhaal dat ik gelezen heb kan vergelijken.
Eindelijk tijd gehad om deze klassieker te lezen. Voor een veelbesproken klassieker ben ik er van geschrokken dat er maar weinig gebeurt in het verhaal. Je wordt wel geconfronteerd met rassensegregatie maar minder dan ik had verwacht. Ik dacht dat het boek mij meer zou aangrijpen omdat ik nu eenmaal gevoeliger ben tijdens het lezen van een boek dan bijvoorbeeld bij het kijken naar een film maar echt triest is het verhaal niet, het toont gewoon de harde realiteit van toen. Rekening houdend dat het boek geschreven is in de jaren 50 is het wel een heel mooi en pakkend verhaal en raad ik iedereen aan om het boek te lezen.
‘Nee, Jem, volgens mij is er maar één soort mensen. Mensen.' Jem draaide zich om en stompte zijn kussen recht. Toen hij weer achteroverleunde was zijn gezicht betrokken. ‘Dat dacht ik ook,' zei hij ten slotte, ‘toen ik zo oud was als jij. Als er maar één soort mensen is, waarom kunnen ze dan niet met elkaar overweg? Als ze allemaal hetzelfde zijn, waarom moeten ze elkaar dan zo nodig verachten? Scout, ik geloof dat ik iets begin te begrijpen. Ik begin te begrijpen waarom Boo Radley al die tijd in huis is gebleven...dat doet hij omdat hij het wil.'
Deze passage uit het boek heeft mij het meest aangegrepen omdat het in de ogen van een kind niet simpel is om rassenscheiding te begrijpen. De hoofdpersonages Scout en haar broer Jem proberen doorheen het verhaal de mensen uit hun dorp te begrijpen maar zoals vaak blijkt dat kinderen er soms meer verstand van hebben dan volwassenen.
Nora Roberts ken ik bij naam omdat ik meer en meer van haar boeken tentoongesteld zie in de boekhandel en dan vaak naast die van Santa Montefiore. Ik dacht dat ze misschien wel wat gemeen hadden maar na dit boek kan ik wel zeggen dat ik niet hoef te vergelijken. Ze hebben misschien wel gelijkaardige lezers maar de schrijfstijl en de sfeer in het verhaal is heel anders. Het begin van het boek vond ik prachtig! Je wordt zo meegesleept in het verdriet van de kleine Olivia. Voordat ik het wist zat ik in het midden van het verhaal. Toen begon het, voor mezelf spannend te worden. Ik had al van in het begin een twist verwacht maar die bleef maar weg! Het deel waarin Noah Olivia probeert de overtuigen heb ik vaak met sprongen gelezen. Dit deel kon mij dan minder bekoren. Ik heb ook mijn twijfels over sommige situaties en reacties die in het verhaal voorkomen die ik dan weer minder menselijk acht. Olivia krijgt na 20 jaar een telefoon van haar vader en een seconde daarna komt Noah binnen in de kamer en ze beslist om met hem te vrijen? Of een dag nadat de moeder van Noah met de dood bedreigd wordt beslist Noah plots om 3 dagen zonder enig middel van communicatie de bossen in te trekken om daar dagen te liggen vrijen in een tent? Er waren zo van die situaties waar ik het moeilijk mee had maar dan natuurlijk passages die ik mooier vond zoals toen Noah vernomen had dat Mike in het ziekenhuis lag. De emoties waren sterk aanwezig en dat maakte de personage ‘Noah' menselijker. Ik heb het gevoel alsof Roberts goed is in het ene maar dan wat mist bij het andere. Dit zal ik pas kunnen bepalen als ik nog wat van haar boeken heb gelezen in de toekomst. Al bij al een zeer leuke kennismaking met deze auteur!
Mijn allereerste echte getuigenis van een Britse soldaat die de tweede wereldoorlog heeft overleefd was een boek die ik niet kon noch wilde neerleggen. Avey zijn verhaal speelt zich niet enkel in Auschwitz plaats zoals de titel doet vermoeden. Je komt heel veel te weten over de oorlog omstandigheden in het noorden van Afrika, onder meer over Operation Compass en hoe het leven van een geallieerde soldaat in een Duitse werkkamp, camp E715A eraan toeging. Maar we krijgen ook een inkijk op Avey zijn leven na de oorlog en ook van zijn Joodse vriend Ernst Lobethal. Een getuigenis die je niet onberoerd laat. Dit boek zou moeten gelezen worden door iedereen die kennis wil nemen van een ooggetuigenverslag van de nachtmerrie die tot op vandaag nog steeds als de zwarte pagina in onze geschiedenis wordt gezien. Bedankt Denis Avey, om jou verhaal met de wereld te delen.
Je merkt echt dat Roth deze verhalen niet zomaar na de serie heeft geschreven zoals veel schrijvers doen nadat hun serie zo'n succes heeft gehad. Ze schrijven dan nog vlug enkele 1.5 en 2.5 om het verhaal als het ware te verlengen en zo ook de hype en dat zouden de meeste gewoon niet moeten doen. Maar de verhalen van Four bestonden al veel eerder in Roth haar geheugen, ze heeft ze nu gewoon gebundeld. Ze geven je een betere inkijk op Four zijn verleden,zijn positie in onverschrokkenheid en zijn innerlijke twist die hij met zich meedraagt doorheen de divergent-serie.
